zondag 18 maart 2018

Forum voor democratie is links en progressief


In het afgelopen jaar zagen we een toenemende demonisering van het Forum voor Democratie. Sylvain Ephimenco stelt dit probleem aan de orde in zijn column in Trouw van 15 maart jl. In zijn column somt Sylvain 8 incidenten op waarin sprake is van demonstraties tegen en verstoringen van bijeenkomsten van FvD. Zelfs de minister van binnenlandse zaken waarschuwt tegen het zogenaamde gevaar van Forum voor Democratie. Het heeft er alle schijn van dat Forum voor Democratie van stuivertje heeft gewisseld met De Partij van de Vrijheid. De partij wordt beschuldigd van het hebben en promoten van fascistische ideeën en het gedachtengoed van FvD zou ultrarechts zijn. Die beschuldigingen zijn echter uit de lucht gegrepen. Forum voor Democratie is een progressieve partij en voorstander van het betrekken van de burger bij de politiek.
Kennelijk heeft geen van de demonstranten zich ooit verdiept in de ideeën van Forum voor Democratie. Ik doe een greep uit het verkiezingsprogramma dat te vinden is op de site van FvD: voor de invoering van een gekozen burgemeester, open sollicitaties voor publieke functies, voor een bindend referendum naar Zwitsers model, voor een gekozen minister-president, tegen de uitbreiding van de E.U., herinvoering van de basisbeurs, voor onderwijs naar Fins model, stimuleren van werkgelegenheid, voor aanpakken van Oost-Europese detacheringsconstructies, waarborgen van de privacy, voor terugdringen van bureaucratie in de zorg en de macht van de zorgverzekeraars beperken, behoud van een goed sociaal vangnet, inzetten op duurzame groei, vereenvoudiging van het belastingstelsel, invoering digitale democratie, legalisering soft drugs, invoering grenscontroles.
De meeste van deze ideeën zijn beslist niet rechts. Het rechtse karakter zou zichtbaar zijn in twee programmapunten: minder belasting en het behoud van de Nederlandse cultuur. Ik denk dat niemand tegen minder belasting kan zijn. Er zijn echter wel mensen die van mening zijn dat Nederland op den duur een smeltkroes van diverse culturen moet worden. Deze mensen zijn er voorstander van dat iedere vluchteling, politiek of economisch, toegelaten moet worden tot Nederland en andere West-Europese landen. Dat is hun goed recht. Net zo goed als het hun recht is om te pleiten voor de versmelting van culturen. Het doet me denken aan het China van Mao. Daar droeg iedereen hetzelfde uniform en moest iedereen hetzelfde denken. Ik zie een ontwikkeling die ertoe leidt dat mannen en vrouwen niet meer bestaan. Een goed voorbeeld is het feit dat de aanhef ‘Dames en heren’ vervangen is door ‘beste mensen’. Nog even en ‘mensen’ is vervangen door ‘kameraden’. De blanke zal over honderd jaar niets meer zijn dan een randverschijnsel.    
Is dat erg? Is het erg dat er op den duur nog maar een geslacht bestaat? Is het erg dat er nog maar een cultuur zou kunnen bestaan? Ja en nee, dat hangt af van de eigen visie ten aanzien van dit verschijnsel. Ik zou het erg vinden. Ik houd van cultuur en vind het prettig om kennis te maken met culturen en denkbeelden van anderen. Naar mijn idee veroordeelt Forum voor Democratie de moslim, de hindoe, de Chinees en de Afrikaan niet. Zij discrimineert niemand. Het enige waar Forum voor Democratie voor staat, is het behoud van cultuur. Deze partij is de enige partij die het niet prettig vindt dat culturen met elkaar versmelten. Zij constateert ook dat mensen verschillend zijn. Is dat idee per se rechts? Het wordt door bepaalde groepen in de samenleving voorzien van een rechts etiket, maar in wezen is het niet rechts. Rechts houdt in: het verbieden van mensen die anders denken dan jij. Dat is precies wat de zogenaamde antifascistische partijen doen. Zij willen andersdenkenden het woord ontnemen. Zodra iemand een andere visie heeft, moet hem de mond worden gesnoerd. Dat deed Stalin ook. Dat doen de machthebbers in Saoedi-Arabië ook. Forum voor Democratie doet dat niet. 

zondag 11 maart 2018

ritme van de zon



Het ritme van de zon houdt me wakker
Zolang de aarde draait op en in het metrum
Van de tijd, blijft alles zoals het is,
Slapend, wakker wordend, werkend, zoenend
Vooruitgeplant op het ritme van de zon.

De maan is niets anders dan de kaas
Die we dagelijks eten, de boter op ons brood,
Het licht van de nacht
Het ritme van de zon houdt me wakker
Zolang de stenen wenen, ongelijk,
Het water in bassins niet golft
Zullen we niet ontslapen, zullen we werken,
Planten, dwepen, vertellen, op ’t ritme van de zon.

De sterren zijn de lichten in het donker
Die ons dagelijks leiden
Door ’t zicht van de dag

Het ritme van de zon roept mij, bakker
Van brood, taarten, zoetigheid
Van bricht, bronst van dageraad,
Zee, meer, rivieren, de brocht
Van man, vrouw, zicht op toekomst.
  


Herald en zijn nieuwe wereld


Zijn besluit stond vast. Hij zou de oude wereld vaarwel zeggen. Hij zou scheep gaan, kapitein worden op een schip, een ark. Hij zou vaandeldrager worden, leider van een nieuw verbond. Zijn schip zou betoverend zijn. Zodra de mensen het zagen, zouden zij in extase raken. Hij stelde zich voor hoe zijn schip de haven zou verlaten. Op de kade zouden de mensen wuiven. Televisiecamera’s zouden zijn vertrek vastleggen voor het oog van de wereld. In tientallen landen zouden de mensen aan hun scherm gekluisterd zitten. Hij, een veroveraar, ooit omringd door tientallen piraten. Piraten van de technologie, met eigen Apples, nooit eerder geziene systemen, nu zou hij binnentreden in een nieuw verhaal, een nieuwe wereld. Hij zou niet langer aanspraak maken op de troon, hij maakte niet langer deel uit van het hof. Hij koesterde een kristallijne wereld die hem sinds enkele jaren domineerde en hem tintelingen bezorgde in zijn rug, dezelfde tintelingen die hij ooit had ervaren bij het zien van de binnenzijde van de koepel van het baptisterium in Florence, dezelfde tintelingen die hij had gevoeld bij het zien van de Boogiewoogie in Den Haag. Zijn wereld was helder, helder als kristal, in tegenstelling tot het gekrakeel, het gekonkel en het vozen.

Hij had voor veertig dagen eten aan boord. De enige die hem mocht vergezellen, was zijn hond, een akita, genaamd Yujin. Veertig dagen zouden voldoende moeten zijn om hem naar een nieuwe wereld te brengen. Hij dacht aan Loretta, de vrouw met wie hij meer dan tien jaar had geleefd. Ze was onverzadigbaar, niet alleen in seksuele zin, maar ook in materiële zin. Eigenlijk in elk opzicht. Ze kon eten wat ze wilde, zonder aan te komen. Ze bezat een ongebreidelde hebzucht. Ze was ongelooflijk sensueel, maar daar hield hij wel van. Hij hield van dansen, wervelen. Hij hield ervan haar te zien in schitterende jurken die zo dun en licht waren dat je haar lichaam er vrijwel doorheen kon zien. De jurken wervelden net als zij. Ze hielden allebei van de meest uiteenlopende muziek. Ze hielden allebei van uitgebreide en subtiel samengestelde maaltijden. Ze hielden van de schoonheid van het leven en konden er zonder veel moeite schaamteloos gebruik van maken. Hij vond het zelfs niet erg wanneer ze er een vriendin op na begon te houden en na een jaar waren het er zelfs twee. Vanaf dat moment moest hij het doen met het weekend.

Hij had haar veel geluk gewenst; zijn geluk lag ergens anders. Hij stond op de boeg en tuurde over de zee. Meeuwen waren er niet meer.   Yujin lag naast hem. Na twee weken hoorde hij het engelengeschal. Na nog twee weken hoorde hij de bazuinen klinken. Hij dacht aan Siegfried. Hij was geen Siegfried. Hij liet zich niet verleiden. Loretta was verleden tijd. Een nieuwe wereld lonkte. Hij dacht aan de Vikingen die hun doden de zee op stuurden. Hij wilde echter leven. Zijn schip kon niet ten onder gaan. Hij zou een nieuwe vrouw vinden. Hij had het gekonkel verlaten. Hij dacht aan een storm die hem en zijn schip zou doen vergaan. Hij was echter geen Robinson. Hij heette Herald, hij was het boegbeeld van een wereld vol ideeën, zijn ideeën. Hij zou woestijnen vruchtbaar maken en de balans herstellen. Hij zou een nieuw Utopia schrijven.

Ha, daar kwam de storm. In de verte ontwaarde hij een donker gevaarte. De lucht kleurde rood, daarna geel en vervolgens grijs. Yujin werd onrustig. Hij sloot zijn ogen en dacht aan Orpheus. Loretta was geen Euridice. Hij zou de hel niet binnengaan. Hij moest zijn Euridice nog vinden.      

Europa, een valse belofte

  Dordrecht, 04 februari 2024 In de jaren dertig van de twintigste eeuw hield Stefan Zweig drie lezingen. De eerste vond plaats in 1932 ...