Het zand knerpte onder mijn
voeten. Opnieuw voel ik een onweerstaanbaar verlangen.
Anno liep naast Zinnia. Lilia
liep naast mij. Gevieren betraden wij het zoute nat. Weldra voelden we het
water als een weldaad om ons lichaam. Dat kon ook niet anders in deze
ontzagwekkende droogte. Ook al was het dan een zoutmeer, waarvan het water aanvoelde
als een grote, lompe modderige massa, water blijft water.
We waren de enigen. In de wijde
omtrek was niemand te zien. Kamelen zijn geduldig. We namen de teugels, trokken
de djallaba’s over onze hoofden en vervolgden onze route. De waterflessen waren
weer gevuld. We wisten dat de kust niet ver meer kon zijn. Gharsa was vlakbij.
In Rousse waren we eveneens met zijn vieren geweest. Van daaruit hadden we een
hele dag per paard gereisd richting kloosters. Net als nu was het warm. Net als
nu dronken we liters water.
Sunset Plaza. Dit is beter dan
sunset Plaza. De sleutels van de kamer heb ik in mijn zak. Nog steeds.
Rosamunda, bijgenaamd Rosa, plukt bloemen in het veld vlakbij onze hotelkamer.
Een helling vol kruiden, bloemen, aan de rand enkele vetplanten.
Natuurlijk is alles beeldend.
Elke ziel vraagt om leven. Een spel met de tijd.
Bij aankomst werden we
verwelkomd door Richard, een Nederlander die ervoor had gekozen het
gastenverblijf te runnen van dit complex. Gharsa, ooit toneel van een stukje
Star Wars, filmisch, desolaat, maar verwachtingsvol. We togen naar het hotel.
Witgrijze leem waarop stond geschreven: “Star Location El Gharsa”. De twee
kamers zagen er redelijk uit. Er was in ieder geval een bad. We aten rijst met
vis en garnalen. ’s Avonds niets. Lilia.
Zinnia, vrijwel even lang als
Anno. Ze hadden voor de reis gekozen vanwege de pure natuur. Ze hadden Peru
gezien, Alaska bezocht en nu wilden ze de woestijn ervaren. Net als wij hadden
ze een gruwelijke hekel aan georganiseerde reizen, reizen voor mensen die ofwel
geen fantasie hebben, ofwel geen tijd.
In mijn gedachten verschenen de
koppen van de zee, oneindig helle stranden, Lilia in wit wapperend kleed.
voortdurend. Sinaasappels,
granaatappels. De koorden regen.
Het kind. De wind
stroomt door golven. Gezonde oneindigheid kleuren veren verbannen in
een kooi.
In tegenstelling tot het
oorspronkelijke plan, bleven we tot de middag. Pas na drieën verlieten we
Gharsa op weg naar de kust.
De taal versprak zich. De
liefde versuikerde. Wat beklijft is de stilte die woorden bezweert.
Soms weten we niet wie de
gasten zijn. Ze komen binnen op recepties, maar stellen zich niet voor. Ze eten
en ze drinken. Ze pakken datgene wat van hun gading is en verdwijnen zonder
namen.
De volgende dag was er een
toernooi, een steekspel. Dalin, een Armeniër die jaarlijks naar dit oord komt,
zou zijn uitgedaagd door een van de plaatselijke bewoners. Zowel Armeniërs als
Arabieren zijn goede strijders. Ze zouden met een ouderwetse lans een
sinaasappel uit de boom moeten steken. En dat te paard.
De Armeniër won. De Arabier
bood hem zijn paard aan, maar Dalin weigerde. Hij nam genoegen met de eer en
tien goudstukken. Diogenes versprak zich. Hij roemde zijn dochter, een schone
met ravenzwart haar die dat alleen liet zien tijdens zonsondergang. Dan had ze
de gewoonte met blote voeten de rivier in te waden en daar haar hoofd op te
richten naar de zon. Ze deed haar doek af en schudde haar haar. Ik had het
geluk dat een keer te mogen zien en sindsdien hoorde ik bij een selecte groep
van ingewijden die haar geheim kenden.
Bij de kust gekomen, huurden we
een hotelkamer met uitzicht op zee. Vanuit het raam was zee en lucht.
Meerstemmig gezang zwol aan vanuit de hemel. De strijd was op handen. Honden
winnen niet van beren. De sinaasappel werd uitgeperst en zij werd gedronken.
Anno, Zinnia, Lilia en ik dronken het goudgele sap uit hoge glazen. De engelen
kwamen. Ze trokken hun zwaarden en maakten aanstalten de draak te
bestrijden, maar de draak wilde niet bestreden worden. De draak.
Joris vocht altijd al met de
draak. De grote Georgi. De vraag is waarom Georgië eigenlijk Georgië heet,
terwijl de Georgiërs als volk toch niet bekend staat als dapper en meermaals
werd geregeerd door lafaards en onderkruipers. Armenië daarentegen, zijn buurman,
is heldhaftig, maar rept daar niet van. Misschien was deze Georgi een Armeniër.
We weten het niet en komen het niet te weten, net zo min als het antwoord op de
vraag waarom er in vrijwel heel West-Europa Georgi’s waren.
Wie is de draak? Is de draak
niet de vereenzelviging van onze eigen geest? Is deze draak niet een projectie
van onze fantasie? Er schijnen twee soorten draken te bestaan: goede en slechte
draken. Waren dat niet gewoon vertegenwoordigers van een andere beschaving, een
andere dimensie? In ieder mens schuilt een draak.
We sliepen in één kamer. We
roken elkaars adem, zo klein was de kamer, met maar een raam, het raam waardoor
de draken zichtbaar waren, het raam waardoor we de engelen zagen. De volgende
ochtend stonden we op met de zon. We renden naar de zee en zwommen in het
schuim. Alles verdween: de engelen, de draak, het steekspel. Wij waren de
enigen in de wereld. Ook in het hotel was er geen leven zichtbaar. Aan de
overkant, zo wisten we, lag Europa. Gharsa is de droom, een projectie. Europa
de geschiedenis……….
De geschiedenis, het oude Rome
of het nog oudere Byzantium, de stad die Darius nog heeft gekend. Plots wees
Zinnia op een schip, het schip leek onderdeel van een baai. Het zeil had
dezelfde kleur als het water. Het schip dezelfde kleur als de landtong waaraan
het gekluisterd was. Een uur later waren we aan boord. Niemand had zich
aangediend, wij werden de nieuwe meesters van dit schip. Nu was het zaak het
schip te bevelen. Anno nam het roer, Lillia bediende het zeil, Zinnia bad tot
de goden en ik bepaalde de koers: richting Istanbul. Daar zouden we het
bijenhuis vinden. Het luizenpaleis was voorgoed verleden tijd. Nu was de tijd
van bijen aangebroken. De zoemende beestjes die de mens in de oudheid al
de liefde hadden laten proeven in de vorm van mee. In Gharsa had ik voor het
eerst de honing geproefd op de borsten van mijn geliefde, ik proefde de
prikkelende smaak van acacia vermengd met wilde lust.
We voeren op zee, we laveerden
langs de rotsen en op goed geluk en het kompas van God, kwamen we binnen twee
dagen aan in de haven van Alexia, in het oude Albanie. De haven was verlaten,
de huizen bleken leeg. Er stonden nog twee vaten met pliske op de kade.
Wij zouden de enigen zijn in Alexia. We konden ons Alexianen noemen.
De benaming verwijst naar Alexander, een oude en krachtige naam, maar ook de
naam van de veroveraar die aan zijn veroveringen ten gronde ging. Hij stierf op
32-jarige leeftijd. Volgens sommigen aan een longontsteking in een moeras,
volgens anderen door toedoen van de goden. In ieder geval was Alexia leeg.
We liepen de straten in, steil omhoog en kwamen bij het plein. Daar, midden op
het plein, vonden we de restanten van een oude vlag. Vaalwit met in het midden
de contouren van een adelaar. De adelaar die zich zelden vertoont en wiens
veren prijkten op de tooien van indianenstammen die woonden op de prairie van
wat eens een onbekend continent was. De adelaar die als tweekoppig symbool door
de Romanovs werden geïntroduceerd in Rusland, ter vervanging van de valk. De
adelaar die ook door de fascisten werd gebruikt om hun ideologie te
vermommen.
Zinnia liep hand in hand met Lillia. Ze liepen op blote voeten, hun witte
katoenen jurken wapperden in de wind. Plotseling zoemde het geluid van zoemende
bijen ons tegemoet. Na de volgende bocht, zagen we dansende bijen die de
muurbloemen en de klaprozen bevruchtten.
Dordrecht, al geschreven in 2014 Het verhaal zou ik willen vervolgen.